ΠΑΛΗ ΓΦΣ ΑΠΟΛΛΩΝ

Το τμήμα αυτό επανιδρύθηκε το 1978 από τη σφοδρή επιθυμία των ανθρώπων του Συλλόγου, για ανάπτυξη του αθλήματος αυτού, που πολλά μπορεί να προσέφερε τόσο σε συλλογικό όσο και σε εθνικό επίπεδο.Είχε 450 εγγεγραμμένους αθλητές, που προπονούνταν 4 φορές την εβδομάδα από τους προπονητές Μωϋσίδη Αναστ. και Λογοθέτη Μ. Ο Τάσος Μωϋσίδης ήταν από τους ιδρυτές και προπονητής του τμήματος πάλης του ΑΠΟΛΛΩΝΑ έχοντας ως αθλητές τους εξής παλαιστές: Μπλες, Σισμανίδης, Τσάλας, Βασιλειάδης, Μανωλεδάκης, Αγαπητός, Ρουσέας, Παρτσινέβελος, Σταματάκης, Πούλης. Το 1981 με προπονητές τον Αν. Μωϋσίδη. Μιχ. Λογοθέτη και έφορο τον Στ. Σοφικίτη, στο τμήμα πάλης ήταν εγγεγραμμένοι 200 περίπου αθλητές. Στις προπονήσεις συμμετείχαν εκ περιτροπής 50 και πάντα προπονούνταν 20 παλαιστές. Γινόταν δουλειά σε βάθος. Με την καθιέρωση προπονήσεων κάθε Σάββατο πρωί μόνο για τους παίδες, προσέρχονταν ικανός αριθμός αθλητών ηλικίας 12 έως 15 ετών οι οποίοι αποτελούσαν τη βάση για την πρώτη ομάδα του Απόλλωνα. Αξιοσημείωτο ότι το 1981- 82 για πρώτη χρονιά οι παίδες κατέκτησαν τη δεύτερη θέση στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα πάλης και κατέκτησαν στις 10 κατηγορίες: Τέσσερα χρυσά μετάλλια, 8 αργυρά και 7 χάλκινα. Συνολικά 19 μετάλλια. Αν σκεφτεί κανείς ότι συμμετείχαν 18 σωματεία, οι παίδες οπωσδήποτε αποτελούσαν το μέλλον του συλλόγου. Η πενταετία 1978 – 1983 ήταν σπουδαία για το τμήμα πάλης του Απόλλωνα . Με παράγοντες του διαμετρήματος του κ Λεβεντάκη (έφορος), του Ηρ. Κασμά (γενικός αρχηγός) και του Σοφικίτη ( έφορος ), αναδείχθηκαν πρωταθλητές και μέλη στην Εθνική ομάδα τα αδέρφια Κώστας και Γιώργος Σαββαϊδης , ο Μιχάλης Πετρίδης , ο Γιάννης Θεοδωρόπουλος , ο Γιάννης ο Μανωλεδάκης , ο Γιώργος ο Γιωργουδιός , ο Νίκος ο Λαμέρας , ο Γιάννης ο Κορνάρος και πλήθος μικρότερων αθλητών με μεγάλο ταλέντο . Το 1982- 83 σε φιλικές συναντήσεις με το «Σπόρτιγκ» νικήσαμε σε 10 κατηγορίες 8-2 και με τον «Παράδεισο» 9-1. Με τον Ατρόμητο Αθηνών νικήσαμε στην έδρα μας 9-1 και στο Περιστέρι 8-2. Σε επίσημους αγώνες ανδρών εφήβων και παίδων των ετών ΄81 -΄83 ο Απόλλων κατέκτησε 7 χρυσά μετάλλια, 18 αργυρά και 20 χάλκινα. Σύνολο 45 μετάλλια πρώτης δεύτερης και τρίτης θέσης. Επίσης κλήθηκαν στην Εθνική Ελλάδος πάλης τέσσερις αθλητές (Σαββαΐδης, Πετρίδης, Γεωργουδιός, Θεοδωρόπουλος) και πήραν μέρος στο κύπελλο «Ακρόπολη». ΑΤΟΜΙΚΕΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ Σαββαίδης Γιώργος, χρυσό μετάλλιο στα 82 κιλά εφήβων ( Αθήνα 1982 ) και αργυρό μετάλλιο στα 82 κιλά νέων ( θεσσαλονίκη 1983 ). Ο Γιώργος Σαββαίδης συμμετείχε και στους Βαλκανικούς αγώνες στο Χάσκοβο της Βουλγαρίας το 1982 όπου και κατέλαβε την 4 η θέση. Οι αθλητές Θεοδωρόπουλος Γιάννης και Σαββαϊδης Γιώργος είχαν επιλεγεί στην προολυμπιακή ομάδα Νέων για τους αγώνες στο Σικάγο των ΗΠΑ. Θεοδωρόπουλος Ιωάννης, χάλκινο μετάλλιο στα 82 κιλά Ελληνορωμαϊκής σε αγώνες εφήβων 1982 στην Αθήνα και αργυρό μετάλλιο στα 68 κιλά σε αγώνες νέων Θεσσαλονίκη το 1983 . Ο αθλητής μας αυτός από το 1985 ως το 1990 ήταν προπονητής πάλης του Σπάρτακου Ιωαννίνων και από το 1996 ως σήμερα είναι προπονητής πάλης του Παναιτωλικού ΓΦΣ έχοντας αναδείξει πλήθος πρωταθλητών Ο Λαμέρας ο Νίκος, έπαιζε στην κατηγορία βαρέων βαρών παίρνοντας πάντα μετάλλιο. Βασιλακάκης Γιώργος χρυσό μετάλλιο στο πανελλήνιο πρωτάθλημα παίδων στα 92 κιλά και πέρασε ΤΕΦΑΑ χωρίς εξετάσεις . Προπονητής πάλης στον Απόλλωνα το 1985, ο τελευταίος που έκλεισε την ομάδα σε αγώνες στην Καλαμπάκα. Γαβριηλίδης Κώστας χρυσό μετάλλιο στα βαρέα παίδων και εφήβων 1983 και 1984 . Από το αρχείο του τμήματος προκύπτουν οι παρακάτω διακρίσεις : Πουλής Παναγιώτης : : Δύο Χρυσά Μετάλλια, σε Παιδικούς Αγώνες στην κατηγορία των 45 Κιλών. Τσακίρης Σπύρος: ΄Ενα Χρυσό Μετάλλιο σε Παιδικούς Αγώνες στην κατηγορία των 36 Κιλών. Κόλιας Βασίλειος: ΄Ενα Άργυρό Μετάλλιο σε Παιδικούς Αγώνες στην κατηγορία των 57 Κιλών. Πετρίδης Μιχαήλ: ΄Ενα Άργυρό Μετάλλιον σε Παιδικούς Αγώνες στην κατηγορία τών 78 Κιλών. Σταματάκης Νικόλαος: Ένα Χρυσό καί (1) Άργυρό Μετάλλιο σε Παιδικούς αγώνες στην κατηγορία των 62 Κιλών. Βασιλειάδης Βασίλειος : ΄Ενα Άργυρό Μετάλλιο σε άγώνες τής Β' κατηγορίας. Γεωργουδιός Γεώργιος : ΄Ενα χάλκινον Μετάλλιον σε άγώνας Β΄ κατηγορίας. Κατέχης Ξενοφών :΄Ενα Χάλκινο Μετάλλιο σε Παιδικούς άγώνες. ΟΜΑΔΙΚΕΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ 1983 Πρωτ. Ελλάδας Παίδων 2ος. 1983 Πρωτ. Ελλάδας Εφήβων 2ος. 1984 Πρωτ. Νοτ. Ελλ. Παίδων 1ος 1984 Πανελλ. Πρωτ. Παίδων 1ος 1984 Πρωτ. Νοτ. Ελλ. Εφήβων 2ος. 1984 Διασυλλογικό Πρωτάθλ. Νοτ. Ελλάδας 2ος. 1985 Πρωτ. Παίδων Ν. Ελλ. 1ος 1985 Πρωτ. Εφήβων Ν. Ελλ. 1ος. Συνολικά σε επίσημα μόνο πρωταθλήματα και όχι σε ημερίδες, τουρνουά κ.λπ., το τμήμα πάλης είχε κατακτήσει τα εξής μετάλλια: 31 Χρυσά. 32 Αργυρά. 45 Χάλκινα. Από τον παραπάνω σύντομο απολογισμό αβίαστα προκύπτει ότι το τμήμα αυτό είχε προσφέρει σημαντικές διακρίσεις στο Σύλλογο, υπό την καθοδήγηση του Εφόρου κ. Λεβεντάκη και του Ολυμπιονίκη Τάσου Μωϋσίδη στούς οποίους οφείλεται ένα μεγάλο μέρος των επιτυχιών του τμήματος. 1992-1993 Την περίοδο 1992-93 ο Απόλλων μετείχε στο πανελλήνιο πρωτάθλημα πάλης της Α' Κατηγορίας με πέντε αθλητές, από τους οποίους διακρίθηκαν ιδιαιτέρως ο Βασιλακάκης και ο Δάμης, ενώ οι κυανόλευκοι Βασιλείου, Μάνης και Μακρής κατάφεραν να πάρουν την 3η θέση. 1993 Οι αθλητές του Συλλόγου αγωνίστηκαν στις κατηγορίες τους (παίδων-εφήβων-ανδρών) στα Τοπικά πρωταθλήματα και στα Πανελλήνια πρωταθλήματα. Περίοδος 1991 -92 στις ομαδικές βαθμολογίες ο Γ.Σ. ΑΠΟΛΛΩΝ ήταν δεύτερος στην βαθμολογία Ανδρών Γ' Κατηγορίας, δεύτερος στο Τοπικό παίδων. Αναλυτικά τα αποτελέσματα των αθλητών ήταν: ΔΑΜΗΣ πρώτος στο τοπικό παίδων, δεύτερος πανελλήνιος πρωταθλητής στην Θεσσαλονίκη, ΒΡΟΝΤΙΝΑΚΗΣ πρωτος στο τοπικό παίδων, ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ δεύτερος στο τοπικό παίδων, ΖΑΓΚΑΒΙΕΡ0Σ πρώτος στο τοπικό παίδων , δεύτερος πανελλήνιος πρωταθλητής, ΚΟΡΡΕΣ τρίτος πανελλήνιος πρωταθλητής Γ' κατηγορίας, τρίτος στο τοπικό νέων. ΨΑΡΑΥΤΗΣ δεύτερος στο τοπικό νέων. ΜΑΘΙΟΥΔΑΚΗΣ πρώτος στο τοπικό Ανδρών δεύτερος στο πανελλήνιο ανδρών Γ' κατηγορίας και ΠΕΤΣΑΣ πρώτος στο τοπικό έφηβων, πρώτος στο τοπικό Γ' κατηγορίας, πρώτος πρωταθλητής Ελλάδος στο πανελλήνιο εφήβων. ΒΑΣΙΛΑΚΑΚΗΣ πρώτος στο τοπικό Γ΄κατηγορίας ανδρών, πρώτος στο ανδρών Γ΄κατηγορίας, ΣΠΑΝΟΣ Γ΄πρωταθλητής Ελλάδος στο πανελλήνιο νέων. ΜΑΝΑΦΑΣ πρώτος στο τοπικό εφήβων – νέων. ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ πρώτος στο τοπικό Νότιας Ελλάδος ανδρών. 1992-93 0 "Γ.Σ. ΑΠΟΛΛΩΝ" κατέλαβε την Γ" θέση στην ομαδική βαθμολογία στο πρωτάθλημα Νότιας Ελλάδος. Στο πανελλήνιο πρωτάθλημα ανδρών οι αθλητές που προκρίθηκαν για τα τελικά με το νέο σύστημα διεξαγωγής πρωταθλήματος ήταν οι ΔΑΜΗΣ, ΒΑΣΙΛΑΚΑΚΗΣ οι οποίοι κατέλαβαν την τέταρτη και πέμπτη θέση αντίστοιχα. Στην κατηγορία παίδων ο αθλητής, ΒΡΟΝΤΙΝΑΚΗΣ πρώτος στο τοπικό παίδων, ΚΟΝΔΥΛΗΣ δεύτερος στο τοπικό παίδων, ΖΑΓΚΑΒΙΕΡΟΣ τρίτος νικητής στο πανελλήνιο πρωτάθλημα εφήβων, ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ τρίτος νικητής στο πανελλήνιο παίδων, πρώτος στο τοπικό παίδων, ΠΕΤΣΑΣ τρίτος στη Β΄κατηγορία Ανδρών, ΜΑΝΑΦΑΣ τρίτος στο τοπικό νέων, ΜΑΘΙΟΥΛΑΚΗΣ πρώτος στο τοπικό νέων, ΔΑΜΗΣ πρώτος στο πανελλήνιο πρωτάθλημα εφήβων και πρώτος στο τοπικό εφήβων. ΄Οπως φαίνεται από τα αποτελέσματα το τμήμα το οποίο λειτουργεί εκτός από το γυμναστήριο του "Γ.Σ.ΑΠΟΛΛΩΝ" αλλά και στο γυμναστήριο στην ΓΚΡΑΒΑ έχει μεγάλες επιδόσεις. ΕΠΙΔΟΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΠΑΛΗΣ μετά το 1990 17 Σεπτεμβρίου 1980 ΕΦΟΡΟΣ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΠΑΛΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΛΕΒΕΝΤΑΚΗΣ. Το σημαντικό σε όλα αυτά είναι το ήθος που διέκρινε τον προπονητή και τους αθλητές του Απόλλωνα , σε ένα αγώνισμα κατ’ εξοχή Ελληνικό δίνοντας τεράστιο κύρος στην ομάδα αυτή. Μια ομάδα που ήταν μια οικογένεια . . . 1993-1995 Οι αθλητές του τμήματος πάλης αγωνίστηκαν στις κατηγορίες των παίδων - εφήβων και ανδρών σε τοπικά πρωταθλήματα ως και σε πανελλήνια και απέσπασαν πραγματικά το θαυμασμό των αντιπάλων τους, συνεχίζοντας έτσι την θαυμάσια πορεία του τμήματος. Συγκεκριμένα οι αθλητές: - Βασιλακάκης και Ψαραύτης κατέλαβαν τις θέσεις 4η και 2η αντίστοιχα στο πρωτάθλημα Ν. Ελλάδος ανδρών και 6η στο Πανελλήνιο. - Δάμης και Παπαγεωργίου στο πρωτάθλημα νέων Ν. Ελλάδος κατέλαβαν την 2η θέση, και στο πανελλήνιο την 3η. - Ηλιόπουλος και Κωνσταντίνου κατέλαβαν την 4η θέση στο πρωτάθλημα εφήβων Ν. Ελλάδος. - Ο αθλητής Κατάκαλος 1 ος στο παμπαίδων 2ος στο παίδων Ν. Ελλάδος και 4ος στο πανελληνιο. - Ο αθλητής Τζάφος 1ος στο πρωτάθλημα Ν. Ελλάδος παίδων και 4ος στο πανελλήνιο. - Τέλος, ο αθλητής Κατάκαλος Κων/νος κλήθηκε στην εθνική ομάδα και γυμνάζεται στο Ο.Α.Κ.Α. Οι αθλητές του τμήματος ανάλογα με την ηλικία, συμμετέχουν στις προπονήσεις στα γυμναστήρια του ΓΣ ΑΠΟΛΛΩΝ και του συγκροτήματος Γκράβα που σημειωτέου έχει παραχωρηθεί αποκλειστικά στον Σύλλογο από τον Δήμο της Αθήνας. Συνολικά οι ομάδες του τμήματος πάλης του Συλλόγου έλαβαν μέρος σε 25 αθλητικές διοργανώσεις στην διετία 1993-1995. Την πενταετία 1990 - 1995 διοργανώθηκε κάθε χρόνο από το ΓΦΣ ΑΠΟΛΛΩΝ , με την υποστήριξη της ομοσπονδίας το τουρνουά ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ που συγκέντρωσε πλήθος παλαιστών των ομάδων της Αττικής και με πολλές διακρίσεις για το σωματείο μας ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΑΣΟΥ ΜΩΥΣΙΔΗ Γεννήθηκε στην Νέα Φιλαδέλφεια από γονείς πρόσφυγες , όπου άφησε και την τελευταία του πνοή το 2010 σε ηλικία 76 ετών. Από μικρός , σε χρόνια δύσκολα , υπήρξε αθλητής της πάλης στον Πανελλήνιο Γυμναστικό Σύλλογο έχοντας προπονητή τον αείμνηστο Ντίνο Συντροφιό. Με το παραπάνω τίμησε τον σύλλογό του αφού επί σειρά ετών διακρινόταν ως πρωταθλητής Ελλάδας στην κατηγορία των 68 κιλών τόσο στην Ελληνορωμαϊκή όσο και στην ελευθέρα πάλη. Στους Ολυμπιακούς αγώνες της Ρώμης το 1960 , χρίστηκε Ολυμπιονίκης αφού κατέλαβε την 6η θέση , ανάμεσα σε πάνω από 50 αθλητές . Αρκετές φορές αναδείχθηκε παγκόσμιος πρωταθλητής και στα δύο στυλ. Ως προπονητής δίδαξε την πάλη στον ΠΓΣ , στον Παναθηναϊκό , την Εθνική ομάδα και έκλεισε την καριέρα του στον Απόλλωνα. Για σειρά ετών διετέλεσε πρόεδρος του συλλόγου Ολυμπιονικών και πρόεδρος του συλλόγου προπονητών πάλης . Την τελευταία δεκαετία της ζωής του ήταν Τεχνικός σύμβουλος της Ομοσπονδίας καθώς βοήθησε και στην Ολυμπιάδα του 2004. Υπήρξε ο δάσκαλος στους αθλητές του και τους πρόσφερε απλόχερα γνώσεις – αγάπη και στοργή όχι μόνο στην πάλη αλλά και στην ζωή. Διαβάστε περισσότερα...

ΔΙΑΓΟΡΑΣ Ο ΡΟΔΙΟΣ

«ὁ ΔΙΑΓΟΡΑΣ ὁ ΡΟΔΙΟΣ, «ὁ ἀήττητος καὶ εὐθύμαχος» ( Εὐθύμαχος, διότι δὲν ἔσκυβε ποτὲ στὰ πλάγια καὶ δὲν ἀπέφευγε ποτὲ τὸν ἀντίπαλον). Σύμφωνα μὲ τὸν Πίνδαρο ἦταν «πελώριος» καὶ εἶχε ὕψος 2,20μ.! Ἦταν γιγαντόσωμος, μὲ ὀμορφο πρόσωπο, περήφανο περπάτημα καὶ εὐθυτενής. Παιδιά του ἦταν οἱ ἐπίσης ὀλυμπιονίκες ΔΩΡΙΕΥΣ ( 3 φορὲς νικητὴς στὸ παγκράτιον, 8 φορὲς Ἰσθμιονίκης, 7 Νεμεονίκης καὶ μία Πυθιονίκης), ΑΚΟΥΣΙΛΑΟΣ ( παγκράτιον) καὶ ΔΑΜΑΓΗΤΟΣ ( παγκράτιον, πυγμή) καὶ ἐγγονοί του οἱ ὀλυμπιονίκες ΕΥΚΛΗΣ ( ἀπὸ τὴν θυγατέρα του, Φερενίκη. Νίκησε στὴν πυγμή ) και ΠΕΙΣΙΡΟΔΟΣ ( ἀπὸ τὴν θυγατέρα του, Καλλιπάτειρα. Νίκησε στὴν πυγμὴ παίδων). Ὀ Διαγόρας ἦταν ΠΕΡΙΟΔΟΝΙΚΗΣ [ > περίοδος ( = τὸ χρονικὸν διάστημα ἐντὸς τοῦ ὁποίου διοργανώνονταν οἱ μεγαλύτερες ἀθλητικὲς ὀργανώσεις, Ὀλύμπια-Νέμεα-Πύθια-Ἴσθμια) + νίκη]. Εἶχε κερδίσει λοιπὸν καὶ στὰ Ὀλύμπια καὶ στὰ Νέμεα καὶ στὰ Ἴσθμια καὶ στὰ Πύθια!). Ἐκτὸς τῶν πολλῶν του διακρίσεων σ’αὐτοὺς τοὺς ἀγῶνες εἶχε νικήσει πολλάκις στὴν πυγμὴ καὶ σὲ πολλοὺς ἄλλους, ὅπως σ’αὐτοὺς στὴν Ῥόδο, στὴν Ἀθῆνα, στὸ Ἄργος, στὸ Λύκαιον, στὴν Πελλήνη, στὶς Πλαταιές, στὴν Αἴγινα, στὴν Θῆβα, στὰ Μέγαρα κ.ἄ. Συγκινητικὴ ἦταν ἡ στιγμὴ τοῦ θανάτου του. Ἦταν κατὰ τὴν διάρκεια τῆς 83ης Ὀλυμπιάδος, ὅπου πῆγε νὰ παρακολουθήσει τοὺς υἰούς του νὰ ἀγωνίζονται. Ὁ κόσμος συναθροίστηκε γύρω του νὰ τὸν συγχαρεῖ γιὰ ἀκόμη μία φορά, ὅταν ὁ κήρυξ βροντοφώναζε: «Δαμάγητος, ὁ Διαγόρου, Ῥόδιος νικᾶ παγκράτιον! Ἀκουσίλαος, ὁ Διαγόρου, Ῥόδιος νικᾶ πυγμήν!» Παίρνουν τὰ στεφάνια τους τὰ παλληκάρια του καὶ τρέχουν γιὰ τὸν γύρον τοῦ θριάμβου. Μέσα στὸ πλῆθος βλέπουν τὸν βαθέως συγκινημένον πατέρα τους καὶ τρέχουν νὰ τὸν στεφανώσουν μὲ τοὺς κοτίνους τους. Τὸν σηκώνουν στὰ χέρια τους καὶ τὸν βάζουν στοὺς ὤμους τους, βαδίζοντας στὸ στάδιον καὶ ἀκούγοντας τὶς ἐπευφημίες τῶν θεατῶν. Τὸ πλῆθος ἀλαλάζει: «Ζήθι ( =νὰ ζήσεις) Διαγόρα ΤΡΙΣΟΛΒΙΕ [ = πανευτυχής, εὐδαίμων, πλούσιος ἀπὸ εὐτυχία > τρίς + ὅλβος ( =ὁ πλοῦτος)]» καὶ συνάμα τοὺς πετάει δάφνες καὶ ἄνθη. Τότε μέσα στὸ πλῆθος ἀκούγεται ἡ φωνὴ ἑνὸς Σπαρτιάτη, ὁ ὁποῖος τοῦ φωνάζει: «Κάτθανε ( =Πέθανε) Διαγόρα, οὐκ καὶ ἐς Ὄλυμπον ἀναβήσῃ ( =δὲν θὰ ἀνέβεις καὶ στὸν Ὄλυμπον)!» Δὲν ἦταν κατάρα ἤ ζήλεια φυσικά. Ἦταν μία φιλοσοφικὴ θεώρησις καὶ εὐχή, ἦταν ὁ ὁρισμὸς τῆς εὐθανασίας ( > εὖ + θάνατος, ὅταν ἔρθει δηλαδὴ ἡ ὥρα τοῦ θανάτου, νὰ πεθάνει τὶς ἔχοντας δίπλα του τὰ ἀγαπημένα του πρόσωπα, ἔχοντας κατορθώσει νὰ κρατήσει τὰ ἰδανικά του ψηλά καὶ τὶς ἀξίες του ὑψηλότερα, κι ὄχι αὐτὸ τὸ εἶδος δολοφονίας ποὺ κάποιοι δήμιοι ὀνομάζουν σήμερα εὐθανασία, ὑπὸ τὴν κάλυψιν τῆς «ἰατρικῆς ἐπιστήμης»!). Εὐτυχής καὶ περήφανος ὁ Διαγόρας, ἔγειρε στην ἀγκαλιά τῶν τέκνων του καὶ πέρασε στὴν αἰωνιότητα, στεφανοφορεμένος μὲ τοὺς κοτίνους τῶν υἰῶν του! Μπορεῖ νὰ μὴν ἀνέβηκε στὸν Ὄλυμπον, ἀλλὰ φρόντισε νὰ μείνει ἀθάνατος…τουλάχιστον ὅσον ὑπάρχουν Ἕλληνες νὰ τὸν θυμοῦνται…» Διαβάστε περισσότερα...

Η δράση μας . . . τα τελευταία χρόνια

Διαβάστε περισσότερα...

ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΛΗΜΜΥΡΑ ΚΙ ΟΠΟΙΟΣ ΑΝΤΕΞΕΙ

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 76 ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΕΟΥΣ ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΟΥ ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ....ΝΙΚΟΥ..... ΜΠΙΡΗ ΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΥΣ ΠΑΛΑΙΣΤΕΣ ΠΟΥ ΕΒΓΑΛΕ Η ΕΛΛΑΔΑ ΙΔΡΥΕΤΑΙ ΑΠΟ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΡΟΜΑΝΤΙΚΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ............... ΜΕΤΑΞΥ ΑΥΤΩΝ ΚΑΙ Ο ΠΡΟΑΝΑΦΕΡΟΜΕΝΟΣ ΝΙΚΟΣ ΜΠΙΡΗΣ....Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΦΙΛΑΘΛΩΝ.ΠΑΛΗΣ...ΠΥΓΜΑΧΙΑΣ...ΚΑΙ ΑΡΣΗΣ ΒΑΡΩΝ........ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΔΥΣΚΟΛΑ ΚΑΤΟΧΗ....ΕΜΦΥΛΙΟΣ...ΦΤΩΧΕΙΑ....ΠΕΙΝΑ....ΑΝΕΧΕΙΑ...ΤΑ ΤΡΙΑ ΑΘΛΗΜΑΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑΝ ΝΑ ΣΤΑΘΟΥΝ ΣΤΟ ΥΨΟΣ ΤΩΝ ΠΕΡΙΣΤΑΣΕΩΝ...ΟΙ ΠΑΛΑΙΣΤΕΣ ΟΙ ΠΥΓΜΑΧΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΡΣΙΒΑΡΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΜΟΧΘΟΥ....ΕΡΓΑΤΟΠΑΙΔΑ ΔΗΛΑΔΗ..ΕΦΕΡΑΝ ΑΞΙΟΛΟΓΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΑΡΡΕΝΕΣ....ΒΑΛΚΑΝΙΟΝΙΚΕΣ...ΜΕΣΟΓΕΙΟΝΙΚΕΣ.. ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΔΟ ΤΩΝ ΧΡΟΝΩΝ ΚΑΙ ΛΟΓΩ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΡΙΘΜΟΥ ΤΩΝ ΕΝΕΡΓΩΝ ΑΘΛΗΤΩΝ ΤΟ ΚΑΘΕ ΑΘΛΗΜΑ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΠΟΙΕΙΤΑΙ.... ΠΡΩΤΑ ΑΠΟΧΩΡΙΣΕ Η ΠΥΓΜΑΧΙΑ...ΙΔΡΥΟΝΤΑΣ ΤΗΝ Ε.Ο.ΠΥΓΜΑΧΙΑΣ....ΚΑΙ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΤΟ 1972 Η ΑΡΣΗ ΒΑΡΩΝ...ΙΔΡΥΟΝΤΑΣ ΤΗΝ Ε.Ο.Α.ΒΑΡΩΝ..... ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΕΡΑΣΑΝ ΤΟ ΚΑΘΕ ΑΘΛΗΜΑ ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΡΙΑ ΤΟΥ ΜΑΣ ΕΚΑΝΕ ΠΕΡΗΦΑΝΟΥΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΝΤΑΣ ΟΛΥΜΠΙΟΝΙΚΕΣ...ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ.... ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΕΥΡΩΠΗΣ....ΤΑ ΛΕΓΟΜΕΝΑ ΒΑΡΕΑ ΑΘΛΗΜΑΤΑ ΔΟΞΑΣΑΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ Η ΠΑΛΗ ΗΤΑΝ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΑΘΛΗΜΑ ΣΤΗ ΝΕΟΤΕΡΗ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΚΑΤΑΦΕΡΕ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΟΛΥΜΠΙΑΚΑ ΜΕΤΑΛΛΙΑ..Ο ΣΤΕΛΙΟΣ ΜΥΓΙΑΚΗΣ ΥΠΗΡΞΕ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΑΘΛΗΤΗΣ ΠΟΥ ΚΑΤΑΦΕΡΕ ΝΑ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΘΕΣΗ ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΤΕΡΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΕΤΑ ΤΟ 1896...ΔΙΝΟΝΤΑΣ ΜΙΑ ΠΡΩΤΙΑ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΑΘΛΗΜΑ ΤΗΣ ΠΑΛΗΣ.... ΣΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΠΟΧΗ ΣΤΟ 2011 ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ Δ.Ν.Τ. ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΡΑΝΟΙΑΣ ΚΑΠΟΙΟΙ ''ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΙ ΦΩΣΤΗΡΕΣ''...ΕΡΙΞΑΝ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΤΗΝ ΙΔΕΑ ΤΗΣ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΑΘΛΗΤΙΚΩΝ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΩΝ....Η ΛΟΓΙΚΗ ΤΟΥΣ.....''ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΙ ΛΟΓΟΙ''....ΟΙ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΟΝΟΜΑΣΕΙ ΤΑ ΒΑΡΕΑ ΑΘΛΗΜΑΤΑ....ΜΑΧΗΤΙΚΑ ΑΘΛΗΜΑΤΑ...ΠΡΟΣΘΕΤΟΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΚΑΤΑΛΟΓΟ ΤΩΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΩΝ ΑΘΛΗΜΑΤΩΝ....ΔΙΑΦΟΡΑ ΑΘΛΗΜΑΤΑ....''ΑΡΤΟΥ ΚΑΙ ΘΕΑΜΑΤΟΣ''.... ΕΤΣΙ Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΓΕΣΙΑ...ΕΔΩΣΕ ΚΑΙ ΝΕΟ ΟΝΟΜΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΠΑΛΗΣ...ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΔΙΕΞΗΧΘΗΣΑΝ ΟΙ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΑ ΑΝΩ ΛΙΟΣΙΑ.... ΤΟ ΟΝΟΜΑΣΕ'' ΠΑΓΚΡΑΤΙΟ ΣΤΑΔΙΟ ΜΑΧΗΤΙΚΩΝ ΑΘΛΗΜΑΤΩΝ''.... ΜΕ ΤΗΝ ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΩΝ ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΣΚΕΠΤΟΝΤΑΙ ''ΟΙ ΦΩΣΤΗΡΕΣ'' ΘΑ ΕΝΩΘΟΥΝ ΑΘΛΗΜΑΤΑ ΟΛΥΜΠΙΑΚΑ ΜΕ ΑΘΛΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΕΧΟΥΝ ΣΧΕΣΗ ΣΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΑΘΛΗΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΠΑΡΟΛΟ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΓΙΝΕΙ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ ΝΑ ΕΝΤΑΧΘΟΥΝ ΣΤΑ ΕΠΙΣΗΜΑ ΔΙΕΘΝΗ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ....ΑΠΕΤΥΧΑΝ ΠΑΤΑΓΩΔΩΣ..... ΠΟΙΟΣ ΛΟΙΠΟΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΣΚΟΠΟΣ;.... ΚΑΠΟΙΑ ΤΣΑΚΑΛΙΑ ΒΕΒΑΙΑ ΠΟΥ ΒΛΕΠΟΥΝ ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΠΕΡΑ...ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΙ ΤΙΣ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΕΠΑΦΕΣ ΤΟΥΣ ΕΥΕΛΠΙΣΤΟΝΤΑΣ ΝΑ ΗΓΗΘΟΥΝ ΤΗΣ ενιαίας ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΣΥΜΠΤΗΞΕΩΣ ΤΩΝ ΑΘΛΗΜΑΤΩΝ.... ΜΕΣΑ Σ'ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ....ΜΕΣΑ Σ'ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΑΝΑΡΧΙΑ... ΜΕΣΑ Σ'ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΚΗ ΑΣΧΕΤΟΣΥΝΗ...ΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟ....ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟ ΤΟ ΣΩΤΗΡΙΟΝ ΕΤΟΣ 2011 ΕΦΑΡΜΟΖΕΤΑΙ ΤΟ ΥΠΕΣΥΓΧΡΟΝΟ ΝΕΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ...''ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΛΗΜΜΥΡΑ''...ΜΙΑ ΑΠΟΡΙΑ ΕΧΩ ΜΟΝΟ....ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΑΝΤΕΞΕΙ;...ΓΙΑΤΙ ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΕΠΙΝΟΗΣΑΝ ΤΟ ''ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΛΗΜΜΥΡΑ'' ΕΧΟΥΝ ΒΑΡΥΔΙΑ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ....ΕΚΤΟΣ ΚΙ ΑΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟΥΡΜΠΙΝΕΣ ΣΤΑ ΟΠΙΣΘΙΑ ΟΠΟΤΕ ΤΟΥΣ ΒΛΕΠΩ ΝΑ ΑΠΟΓΕΙΩΘΟΥΝ ΠΡΟΣ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΣΕ ΧΡΟΝΟ ΜΗΔΕΝ.... ΜΕΧΡΙ ΤΟΤΕ ΚΑΛΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΠΑΙΔΙΑ... ΑΗΤΤΗΤΟΙ ΠΑΛΑΙΣΤΕΣ 7/2/2011 * Αναδημοσίευση από το blog αήττητοι παλαιστές Διαβάστε περισσότερα...

ΟΜΗΡΟΥ ΙΛΙΑΔΑ ραψωδία Ψ ( 300-340) Άθλα επί Πατρόκλω

Τότε ο Αχιλλέας προστάζει γρήγορα και φέρνουν άλλα πάλε βραβεία για το άσπλαχνο το πάλεμα, μπρος στους Αργίτες όλους: τρανό τριπόδι σ᾿ όποιον κέρδιζε, για τη φωτιά φτιαγμένο, που οι Δαναοί, όπως το 'δαν, δώδεκα το ξετιμήσαν βόδια• κι ακόμα μια γυναίκα σκλάβα του, να πάρει ο νικημένος, πολυτεχνίτρα, που όλοι τέσσερα την ξετιμούσαν βόδια. Ορθός στη μέση τότε στέκοντας φωνάζει στους Αργίτες: « Σκωθείτε οι δυο που θα παλέψετε και τον αγώνα ετούτον!» Είπε, κι ο μέγας Αίας πετάχτηκεν, ο γιος του Τελαμώνα, κι ασκώθη κι ο Οδυσσέας, που κάτεχε τέχνες πολλές καί δόλους Κι ως ζώστηκαν κι οι δυο, προχώρεσαν στη μέση από τ᾿ αλώνι, κι αγκαλιαστά στο απάλε επιάστηκαν με τα γερά τους χέρια, σαν τις ψαλίδες, που άξιος μάστορας πα στη σκεπή καρφώνει σπιτιού αψηλού, να στέκει ακλόνητο, σύντας φυσούν οι ανέμοι. Στα θρασεμένα μέσα χέρια τους, καθώς μεβιάς τραβούσαν, τρίζαν οι ράχες τους, κι εχύνουνταν ο ιδρώτας τους ποτάμι, και τα πλευρά τους κι οι ώμοι εγέμισαν με μελανιές ολούθε, ματοκομμένες, μαυροκόκκινες᾿ μ᾿ αυτοί τη νίκη πάντα λαχτάριζαν, το καλοδούλευτο τριπόδι ποιος θα πάρει. Μα ούτε ο Οδυσσέας μπορούσε σπρώχνοντας στη γη να τον ξαπλώσει, ούτε κι ο μέγας Αίας, τι ατράνταχτα βαστούσε κι ο Οδυσσέας. Όμως οι Αργίτες πια οι πολέμαρχοι σαν πήραν να βαριούνται, ο μέγας Αίαντας έτσι εμίλησεν, ο γιος του Τελαμώνα: «Γιε του Λαέρτη αρχοντογέννητε, πολύτεχνε Οδυσσέα, όποιος τον άλλο ασκώσει, κι έπειτα το θέλει ο Δίας ας γένει!» Αυτά είπε, κι αψηλά τον άσκωσε᾿ μα κι ο Οδυσσέας το δόλο δεν τον ξεχνούσε, μον᾿ τον κλώτσησε στο γόνατο άπο πίσω' και κείνου ελύθη η ορμή, κι ανάσκελα ξαπλώθη'κι ο Οδυσσέας έπεσε απάνω του, και σάστισε θωρώντας τους τ᾿ άσκέρι. Πήρε ο Οδυσσέας μετά ο πολύπαθος να τον ασκώσει απάνω, και λίγο από τη γη τον σάλεψε, μα που να τον ασκώσει! Τρικλοποδιά του βάζει, κι έπεσαν στη γη μαζί κι οι δυο τους, και μες στον κουρνιαχτό κυλίστηκαν ο ένας στον άλλο πλάι. Τρίτη φορά ξανά θα ρίχνουνταν για να πιαστούν στο απάλε, αν ο Αχιλλέας γοργά δε σκώνουνταν να τους κρατήσει ατός του: «Αφήστε τώρα πια το πάλεμα και μην καταπονάστε' κι οι δυο νικάτε, κι έτσι παίρνοντας το ίδιο βραβείο καθένας παραμερίστε, κι άλλοι να 'ρθούνε ν᾿ αγωνιστούν Αργίτες.» Είπε, κι αυτοί δέχτηκαν πρόθυμα, χωρίς να παρακούσουν, κι απ᾿ το κορμί τη σκόνη εσφούγγιξαν και βαλαν τους χιτώνες. Διαβάστε περισσότερα...

Η καταγωγή της πάλης ( συνέχεια . . )

ΠΑΛΑΙΣΤΡΑ

Η παλαίστρα φιλοξενούσε κυρίως την πάλη και τα άλλα βαριά αγωνίσματα
όπως πυγμαχία και το παγκράτιο. Άγνωστο είναι πότε παρουσιάστηκε χρονολογικά.

Σίγουρα έκανε την εμφάνισή της πριν από την εποχή του Σόλωνα γιατί σύμφωνα με πληροφορίες του Αισχίνη ,με νόμο ο Σόλωνας επέβαλε κανόνες για την λειτουργία της.
Αξίζει να επισημανθεί ότι η παλαίστρα ήταν ιδιωτικό ίδρυμα με ιδιοκτήτη και διευθυντή τις περισσότερες φορές παιδοτρίβη. Ήδη στην Αθήνα από τον 5 αι. πχ υπάρχουν στην Αθήνα παλαίστρες ιδιωτικές , όπως του Σιβυρτίου, του Ταυρέου ,του Ιπποκράτους και για την ελληνιστική περίοδο του Τιμέου και του Επιγένους. Σε ορισμένες βέβαια περιπτώσεις συναντούμε και δημόσιες παλαίστρες όπως στη Δήλο ,την Αλικαρνασσό και στην Κόρινθο. Οι παλαίστρες αρχικά προορίζονταν για την άσκηση των παίδων ,αργότερα όμως συναντούμε και γεροντική παλαίστρα στη Σάμο.
Η παλαίστρα ήταν ένας υπαίθριος χώρος με τα σκάμματα της πάλης ο οποίος περιβάλλονταν από ένα περιστύλιο όπου υπήρχαν στεγασμένοι βοηθητικοί χώροι. Η πάλη διεξάγονταν στο σκάμμα , ένα σκαμμένο και περιορισμένο χώρο με επίστρωση άμμου. Όσον αφορά το δεύτερο είδος της πάλης , την αλίνδηση ή κύλιση αυτή γινόταν σε μέρος όπου το έδαφος βρεχόταν τόσο πολύ ώστε γινόταν λάσπη όπως γίνεται γνωστό από τον
Λουκιανό.
Οι γυμναστές άνοιγαν τα γυμναστήρια όχι πριν την ανατολή του ηλίου και τα έκλειναν πριν την δύση του.
Ο Βιτρούβιος, το 30πχ. , περιγράφει την ελληνική παλαίστρα με λεπτομέρειες. Σημειώνει ότι είναι περιστύλια ορθογώνια ή τετράγωνα , τα οποία περιβάλλονται με στοές και διάφορες εξειδικευμένα δωμάτια όπως
• κωρυκείον, χώρος όπου υπήρχε στημένος ο κώρυκας, πυγμαχικός δηλαδή
σάκος γεμάτος με σπόρους ,αλεύρι ή άμμο για να ασκούνται οι πυγμάχοι
• λουτρώνας ,δωμάτιο με λουτήρες για το λουτρό των ασκουμένων
• ελαιοθέσιον, όπου αλείβονταν οι αθλητές με λάδι
• κοωιστήριον, όπου πασπαλίζονταν με σκόνη
• εφηβείον, χώρος αποκλειστικά για τους εφήβους
• εξέδρα, χώρος κατάλληλος για φιλοσοφικές συζητήσεις και διαλέξεις.

Εξέδρα υπό μορφή μικρού θεάτρου, με ημικυκλικές βαθμίδες ,συναντούμε στην παλαίστρα των Φιλίππων του Νομού Καβάλας. Στην παλαίστρα των Φιλίππων η οποία είναι κτίσμα του 2ου αι. μ.χ. περιμετρικά του χώρου άσκησης υπάρχουν αρκετά δωμάτια η χρήση των οποίων είναι απροσδιόριστη.

ΓΥΜΝΑΣΙΟ

Το γυμνάσιο δεν μνημονεύεται στα έπη Ομήρου και αγνοείται από τον Ησίοδο. Το γυμνάσιο έκανε την εμφάνισή του στις αρχές του 6ου αι .π.χ. ο Θέογνις ο Μεγαρεύς είναι ο πρώτος που μνημονεύει την ύπαρξή του. Το γυμνάσιο αρχικά δεν θα πρέπει να ήταν τίποτε άλλο από ένα επίπεδο χώρο άσκησης με αρκετό μήκος ,έτσι ώστε να είναι δυνατή η άσκηση στα δρομικά αγωνίσματα. Επίσης θα πρέπει να περιελάμβανε μεγάλες ακά-
λυπτες επιφάνειες ,σημεία κατάλληλα δηλαδή για την άσκηση στα υπόλοιπα
αγωνίσματα ,κυρίως άλματα και ρίψεις. Το γυμνάσιο εμπεριείχε και την παλαίστρα.
Η προπόνηση ήταν επίπονη και σκληρή. Οι παλαιστές κουράζονταν πολύ γιατί εφάρμοζαν όλες τις λαβές και τα τεχνάσματα των αγώνων. Ο παιδοτρίβης (προπονητής) επέβλεπαν την προπόνηση ,αλλά δεν επενέβαινε παρά μόνο αν έβλεπε κάτι το αντικανονικό ή όταν ήθελε να δώσει μερικές οδηγίες και κατευθύνσεις ή να δείξει καλύτερο τρόπο εφαρμογής της λαβής. Αν ένας αθλητής δεν μπορούσε να απαλλαγεί από μια επικίνδυνη λαβή , χτυπούσε ελαφρά την πλάτη του αντιπάλου του με το ελεύθερο χέρι του, οπότε ελύετο αμέσως η λαβή αυτή. Επίσης εάν ο παιδοτρίβης θεωρούσε κατά την προπόνηση ότι μια κανονική λαβή γινόταν επικίνδυνη, χτυπούσε ελαφρά με το διχαλωτό ραβδί του την πλάτη του επιτιθέμενου και έτσι αυτός έλυνε τη λαβή του. Μετά την προπόνηση οι παλαιστές έκαναν ασκήσεις ευκαμψίας , και έξυναν με τη «στλεγγίδα» την άμμο , το λάδι και τον ιδρώτα από το σώμα τους, έκαναν μπάνιο και χόρευαν υπό τους ήχους του αυλού. Στις παλαίστρες και τα γυμναστήρια της Σπάρτης ,γυμναζόντουσαν όχι μόνο οι άνδρες αλλά και τα κορίτσια .Σκοπός της τέτοιας αγωγής ήταν η Σπάρτη να κάνει πολίτες ανθεκτικούς στον πόνο και ικανούς πολεμιστές. Ο Πλούταρχος γράφει
«τα μεν γε σώματα των παρθένων δρόμοις και πάλαις και βολαίς δίσκων και ακοντίων διεπόνησεων, ως ή τε των γεννωμένων ρίζωσις ισχυράς εν ισχυροίς σώμασιν αρχείν λαβούσα βλαστάνοι βέλτιον» δηλαδή ,η άσκηση δυνάμωνε και τα σώματα των παρθένων (της Σπάρτης), γυμναζόμενες στο τρέξιμο και στην πάλη και στο ρίξιμο δίσκων και ακοντίων ,ώστε να ριζώσουνε μέσα τους γεροί απόγονοι. Η προπόνηση των Σπαρτιατών ήταν σκληρότατη.
Οι νέοι μάθαιναν από μικροί να υποφέρουν τους κόπους, τους πόνους και να
αγωνίζονται μέχρι θανάτου. Προτιμούσαν τον θάνατο παρά την εγκατάλειψη του αγώνα. Το να ηττηθεί ένας Σπαρτιάτης από έναν ικανότερο αντίπαλο αντίπαλο ,δεν ήταν βέβαια υποτιμητικό, ούτε ντροπή. Το να φανεί όμως δειλός ή λιπόψυχος στον αγώνα εθεωρείτο ότι ήταν αδύνατο για ένα Σπαρτιάτη. Οι Αθηναίοι αντίθετα , οι οποίοι ήταν λεπτού και
ήπιου χαρακτήρα, ήταν επίσης αρκετά αυστηροί στην αγωγή των νέων.
Από τα προϊστορικά χρόνια οι νέοι της Ελλάδας αγαπούσαν και καλλιεργούσαν τον αθλητισμό χωρίς όμως να εξειδικεύονται σε ένα συγκεκριμένο άθλημα. Ο Γαληνός γνωστός φιλόσοφος και γιατρός αναφέρει ότι η ειδίκευση των αθλητών αρχίζει από την ώρα που εμφανίσθηκαν οι επιστήμονες παιδοτρίβες.
Θα πρέπει να τονισθεί ότι και οι πόλεις –κράτη πίστεψαν στην ειδίκευση των
αθλητών σα μέσο διάκρισης γιατί έτσι και εξ αιτίας των νικών των αθλητών τους οι νέοι επιθυμούν να φτάσουν και να μοιάσουν στα είδωλα τους.
Από τον 3ο π.χ. αιώνα εμφανίζονται οι ‘‘Γυμναστές’’ με ανώτερη μόρφωση,
με γνώσεις πέρα από το συγκεκριμένο άθλημα που ασχολούνται , όπως επίσης και ιατρικής και διαιτητικής. Ο Πίνδαρος έχοντας υπ’ όψη του τους παιδοτρίβες του καιρού του (518-438 π.Χ.) προφανώς ακατάρτιστους ,λέει ότι «εκείνος που γνωρίζει άριστα κάποιο πράγμα, μπορεί και να διδάξει στους άλλους εύκολα και σωστά ,αλλά εκείνος που προσπαθεί να μεταβιβάσει γνώσεις στους άλλους, χωρίς προηγουμένως ο ίδιος να έχει κατανοήσει το θέμα ,είναι ανόητος». Έγινε κατανοητό λοιπόν ότι στα παλαιότερα χρόνια
οι παιδοτρίβες ήταν παλιοί αθλητές ,εμπειρικοί, ενώ αργότερα γύρω στον 4ο πχ αιώνα παρουσιάσθηκαν οι γυμναστές με εξειδίκευση και σε θέματα ιατρικής και θεραπευτικής. Ο αλείπτης ήταν και αυτός ένα μέρος της άσκησης οπού τελικά κατέληξε να γίνει συστατικό στοιχείο της καλής προπόνησης. Με την πάροδο του χρόνου έγινε αντιληπτό πόσο ευεργετικά αποτελέσματα είχε η τεχνική μάλαξη των μυών πριν την προπόνηση και στην αποθεραπεία του αθλητή. Οι παλαιστές περνούσαν σε ειδική αίθουσα, το ‘‘κονιστήριο’’, και πασπάλιζαν το σώμα τους με ψιλή άμμο ή σκόνη, η οποία κολλούσε πάνω τους σχηματίζοντας ένα λεπτό στρώμα. Θεωρούσε ότι η σκόνη έκλεινε τους πόρους του σώματος, σταματούσε τον πολύ ιδρώτα και διατηρούσε το κορμί ακμαίο και φρέσκο.

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΠΑΛΑΙΣΤΩΝ

Κατά το Φιλόστρατο, ο παλαιστής πρέπει να έχει καλό ανάστημα και συμμετρική κατασκευή σε όλο το κορμί. Ο λαιμός να μην είναι μακρύς ,αλλά ούτε χαμένος μέσα στους ώμους. Οι ώμοι γεροί και τα χέρια γεροδεμένα στους βραχίονες και στους καρπούς. Το στέρνο φαρδύ αλλά να μην προεξέχει. Τα πλευρά γερά για να αντέχουν στα σφιξίματα του αντιπάλου ,η κοιλιά ίσια, το ισχύο ευλύγιστο και εύκαμπτο ,οι μηροί σφιχτοδεμένοι και τα πόδια ,κνήμες , ταρσοί και πέλματα ,γερά και τέτοια που να στηρίζουν τον παλαιστή πάνω στο έδαφος σαν κολόνα αμετακίνητη. Οι γλουτοί να ακολουθούν αρμονικά το όλο σώμα, δηλαδή να μη δημιουργούν προβλήματα στις κινήσεις του σώματος. Έτσι ο καλός παλαιστής έπρεπε να μοιάζει με τα Ηράκλεια αγάλματα που χαίρεσαι να τα βλέπεις σαν θεϊκά με τη συμμετρική κορμοστασιά και τον ελεύθερο αυχένα ,σαν τα περήφανα άτια. Ο Επίκτητος (50-120 μ.Χ.) χαρακτηρίζει τον άξιο παλαιστή από τους ώμους τους μηρούς , τη μέση «ει παλαιστής ,ιδού σου τους ώμους ,τους μηρούς ,τη οσφύν».
Περίφημοι παλαιστές ήταν «ο παίς Κρατίνος» από την Αιγείρα της Αχαίας στον οποίο δόθηκε το δικαίωμα να στήσει πλάι στον ανδριάντα του και τον ανδριάντα του γυμναστή του σαν ευγνωμοσύνη προς το διδάσκαλό του, που ήταν μεγάλη τιμητική θέση και διάκριση. Οι αρχαίοι εκτιμούσαν όχι μόνο τη νίκη αλλά και την τέχνη του αγωνίσματος. Ο Πίνδαρος πλέκει το εγκώμιο στον παλαιστή Αλκιμέδοντα και το γυμναστή Μελησία. Ο Αριστόδημος ο Ήλειος που ποτέ αντίπαλος δεν μπόρεσε να του κάνει λαβή στη μέση. Ο Ισίδωρος από την Αλεξάνδρεια που κατά το Φλέγοντα «ουδέποτε έπεσε» στο έδαφος.
Πασίγνωστος είναι ο παλαιστής Μίλων ο Διοτίμου Κροτωνιάτης από την κάτω Ιταλία. θαυμαστός ήταν ο Ιπποσθένης που νίκησε σε έξι Ολυμπιάδες (37η,39η,40η, 41η ,42η, 43η ). Είναι απορίας άξιο το γεγονός ότι ενώ οι αρχαίοι Έλληνες έδωσαν τόσο μεγάλη σημασία στον αθλητικό ανταγωνισμό, δεν κατέγραψαν τις επιδόσεις τους τα ρεκόρ κάτι που ασφαλώς θα μπορούσε να γίνει σε μερικά τουλάχιστον αγωνίσματα.
( γράφτηκε από τον Σωτήρη Σταμούλη και συνεχίζεται )
Διαβάστε περισσότερα...

Η καταγωγή της πάλης ( συνέχεια )

ΕΙΔΗ ΠΑΛΗΣ ( του Σωτήρη Σταμούλη )
Τα είδη της πάλης ήταν δύο. Στην πρώτη αρκούσε να ρίξει ο παλαιστής τον αντίπαλό του κάτω. Στη δεύτερη δεν ήταν αρκετή η πτώση.

Ο αγώνας
εξακολουθούσε ώσπου να αναγκασθεί ο ένας από τους δύο αντιπάλους να παραδεχθεί την ήττα του, να «απαγορεύσει», όπως έλεγαν. Ύψωνε δηλαδή το χέρι του με το δείκτη ή δείκτη και τον μέσο δάχτυλο τεντωμένο για να τον δει ο κριτής. Σε αυτή την περίπτωση ο αγώνας έμοιαζε με παγκράτιο, μόνο που ο παλαιστής δεν χτυπούσε τον αντίπαλο, αλλά μόνο εφάρμοζε κάποια λαβή. Έλεγαν ότι ο Ανταίος ο γιος του Ποσειδώνα, έριχνε κάτω τους αντιπάλους του υπερμεγέθης όπως ήταν πάνω τους και τους σκότωνε.
Η ορθοπάλη είναι το πρώτο βαρύ αγώνισμα που εισέρχεται στους ολυμπιακούς αγώνες και ήταν από τα πιο αγαπημένα αγωνίσματα των Ελλήνων γιατί είχε γρήγορες και θεαματικές φάσεις ,ο αγώνας δεν είχε χρονική διάρκεια και εθεωρείτο το πιο δίκαιο αγώνισμα επειδή η νίκη δεν εξαρτιόνταν από μια τυχαία πτώση (τριαγμός) .Η ορθοπάλη εκαλείτο «τριαγμός» επειδή ο αθλητής για να ανακηρυχθεί νικητής του αγώνα ,έπρεπε να ρίξει κάτω τρεις φορές τον αντίπαλό του. Η λέξη τριαγμός προέρχεται από το ρήμα «τριάζω» που σημαίνει ρίχνω κάτω τρεις φορές. Εκείνος που έριχνε στο έδαφος τρεις φορές ελέγετο ότι «ετρίασε» και ο ηττηθείς ότι «ετριάχθη». Οι Έλληνες εκτιμούσαν ιδιαίτερα τη νίκη αυτή καθώς και τους παλαιστές.
Είναι χαρακτηριστικό το επεισόδιο που έγινε στους ολυμπιακούς αγώνες του διάσημου παλαιστή Μίλωνα του Κροτωνιάτη. Όταν ανεκηρύχθει νικητής στην πάλη ανδρών «ακονιτί» και πήγαινε να στεφανωθεί επευφημούμενος από το κοινό σκόνταψε και παραπατώντας ακούμπησε στο χώμα με το ένα γόνατο. Τότε κάποιος θεατής φώναξε δυνατά ‘’Επεσες Μίλων’’, έπεσες επανέλαβαν πολλοί θεατές. Χωρίς να ταραχθεί και με τη βροντώδη φωνή του ο Μίλων σηκώθηκε ,στάθηκε και είπε ‘’Ναι, έπεσα ,αλλά μόνο μια φορά . Όποιος θέλει ας έλθει να με ρίξει δύο φορές ακόμη’’. Ακολούθησε πανδαιμόνιο επευφημιών και το στεφάνωμα του νικητή.
Η κάτω πάλη εθεωρείτο είδος εξαιρετικά ωφέλιμο ως άσκηση και για αυτό σε όλα τα γυμναστήρια της αρχαίας Ελλάδας οι νέοι διδασκόντουσαν την πάλη αυτή. Παρ όλα αυτά η «αλίωδησις» παρά ότι ήταν τόσο διαδεδομένη σαν άσκηση ποτέ δεν μπήκε σαν άθλημα στο ολυμπιακό πρόγραμμα, ούτε και στους άλλους πανελλήνιους αγώνες.
O ακροχειρισμός ήταν και αυτό ένα είδος πάλης σύμφωνα με το οποίο ο αθλητής προσπαθούσε να νικήσει τον αντίπαλό του ή να τον αναγκάσει να εγκαταλείψει τον αγώνα, χρησιμοποιώντας μόνο τα δάχτυλα του χεριού του. Οι ακροχειριαστές είχαν φοβερή δύναμη στα χέρια και εξανάγκαζαν τον αντίπαλο να εγκαταλείψει. Ήταν ιδιαίτερο είδος πάλης. Ο Παυσανίας αναφέρει ότι ο παλαιστής Λεοντίσκος δεν μπορούσε να νικήσει τους αντιπάλους του με λαβές ,παρ όλα αυτά έγινε δυο φορές ολυμπιονίκης , στρεβλώνοντας ή σπάζοντας τα δάχτυλα των αντιπάλων του. Πάντως δεν ήταν διαδεδομένο στην Ελλάδα. Οι Έλληνες εκτιμούσαν και θαύμαζαν τη δύναμη και τους δυνατούς άνδρες και δεν δέχονταν τις βαναυσότητες και τις σκληρές ενέργειες. Και το να νικήσει ένας αθλητής σπάζοντας τα δάχτυλα του αντιπάλου του δεν είναι αθλητική πράξη, αλλά βαναυσότητα.
Λέγεται πως τους κανόνες τους είχε θεσπίσει ο Ορίκαδμος από τη Μεγάλη Ελλάδα ( όπως λεγόταν η Σικελία και η κάτω Ιταλία) ,παλιός αθλητής.
Η διεξαγωγή του αθλήματος ήταν η εξής: οι αθλητές έρχονταν στον κατάλληλο παλαιστικό χώρο παλαίστρα για να αγωνιστούν κατόπιν πρόσκλησης-προσφώνησης από τον κήρυκα των αγώνων. Κατά τη διάρκεια του αγώνα οι θεατές δεν έμεναν αδρανείς στις θέσεις τους αλλά υπέφεραν με τους παλαιστές προσπαθώντας ,άλλοι μεν να τους ενθαρρύνουν ,άλλοι δε να τους αποθαρρύνουν για σκοπιμότητα «ως μη ενοχλείεν υμίν επικεκραγότες τοις
παλαίουσιν».

ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΙ

Από περικοπές κειμένων διαφόρων αρχαίων συγγραφέων μπορούμε να απαριθμήσουμε τις κυριότερες απαγορευτικές διατάξεις της πάλης.
• Δεν επιτρέπονταν τα χτυπήματα, γιατί αυτά συναντιόντουσαν στην πυγμαχία.
• Απαγορεύονταν οι λαβές στα γεννητικά όργανα.
• Απαγορεύονταν το δάγκωμα και ο αγώνας έξω από τα όρια του σκάμματος.

Οι ποινές για την παραβίαση των κανονισμών ήταν χρηματικό πρόστιμο, αποβολή από τους αγώνες και σωματικές ποινές. Τις ποινές τις επέβαλλαν οι Ελλανοδίκες. Τα πρόστιμα όσο και μεγάλα να ήταν τα πλήρωνε ο αθλητής και αν αυτός αδυνατούσε, τα πλήρωνε η πόλη του και αυτό για να μην αποκλειστεί από τους αγώνες. Τόση μεγάλη σημασία είχαν για τους αρχαίους Έλληνες οι Πανελλήνιοι αγώνες.
Όταν οι αντίπαλοι έβγαιναν έξω από το σκάμμα ,οι κριτές διέκοπταν τον αγώνα και επανέφεραν τους δύο παλαιστές στο κέντρο του σκάμματος, υποχρεώνοντας τους να πιαστούν με τη λαβή που είχαν κατά τη διακοπή του αγώνα.
Στην πάλη νικούσε εκείνος που διέθετε θέληση, δύναμη και καρτερία. Οι παλαιστές διεκδικούσαν με πείσμα τη νίκη, σέβονταν όμως τους κανονισμούς, όπως φανερώνουν τα ελάχιστα περιστατικά παραβάσεων. Και αυτό ήταν φυσικό ,αφού οι θεατές επευφημούσαν το νικητή που πετύχαινε καθαρή νίκη. Ο Πλάτων αναφέρει χαρακτηριστικά την πάλη ως
«τεχνικότατον και πανουργότατον των αθλημάτων».

ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΑΓΩΝΙΣΜΑΤΟΣ

Όπως στην πυγμαχία και το παγκράτιο έτσι και στην πάλη γινόταν κλήρωση με σκοπό να σχηματισθούν ζεύγη αθλητών. Όταν ο αριθμός των συμμετεχόντων ήταν περιττός ,τότε ένας κληρωνόταν να περάσει κατ’ ευθείαν στον τελικό χωρίς να παλέψει (έφεδρος). Με την κλήρωση οι αρχαίοι επεδίωκαν να αποδείξουν ότι είναι αμερόληπτοι στις θέσεις και στις κρίσεις τους και έπρεπε να γίνει την προηγούμενη ημέρα για καθαρά τεχνικούς λόγους.
Η πάλη στους αρχαίους Έλληνες είχε εξελιχθεί σε περίπλοκη τέχνη. Στο κέντρο του σκάμματος και με την ευθύνη του κριτή , οι αθλητές έπαιρναν μια στάση όμοια περίπου με εκείνη που παίρνουν και σήμερα. Για να κατορθώσουν οι παλαιστές να νικήσουν τον αντίπαλο ,εφάρμοζαν διάφορα τεχνάσματα ,χωρίς να φεύγουν από τα αυστηρά πλαίσια των κανονισμών.
Έτσι οι παλαιστές πότε πρόβαλαν το ένα πόδι τους και άφηναν τον αντίπαλο να πιστέψει πως ήταν εύκολο να τον αρπάξουν και να τον ανατρέψουν, ήταν όμως πανέτοιμος να αντιμετωπίσει την επίθεση. Άλλοτε έσκυβαν απότομα δήθεν πως ήθελαν να πιάσουν τα πόδια του αντιπάλου , υποκρινόμενοι ότι άφηναν αφύλακτα τα χέρια τους, για να επιχειρήσει να τα πιάσει ο αντίπαλος ,και την τελευταία στιγμή ακριβώς άρπαζαν αυτοί το χέρι του αντιπάλου ή ακόμη και τον κορμό ανάλογα με την ευκαιρία που παρουσιαζόταν.
Ένας από τους συνηθισμένους τρόπους παλαίματος ήταν και η θέση ή στάση του «κριού»,που έπαιρναν οι παλαιστές στην αρχή του αγώνα αλλά πολλές φορές και αργότερα. Τα κεφάλια τους ακουμπούσαν το ένα το άλλο στο μέτωπο ή λίγο πιο πάνω και έσπρωχναν δυνατά με τα κεφάλια τους ο ένας τον άλλο. Με το σπρώξιμο αυτό ο πιο δυνατός αθλητής, ο πιο σωματώδης, κατάφερνε συνήθως να ανατρέψει τον άλλον εάν ήταν μικρόσωμος, γιατί ενώ έσπρωχνε με το κεφάλι συγχρόνως τραβούσε τα χέρια.
Ο παλαιστής έπρεπε να μάθει πως θα αποκρούει τον αντίπαλο, πώς να αποφεύγει τις λαβές με «αντί λαβές».
Επειδή δεν υπήρχαν κατηγορίες βάρους, όπως συμβαίνει σήμερα, ο πιο σωματώδης παλαιστής μπορούσε να αγωνισθεί με τον πιο μικρόσωμο ,για αυτό και κατά κανόνα νικούσαν οι πιο μεγαλόσωμοι αθλητές. Η μεγάλη ποικιλία των λαβών και των τεχνασμάτων , έδιναν αρκετές πιθανότητες και στους μικρόσωμους αθλητές , ώστε οι έξυπνοι ,οι ευκίνητοι και άρτια γυμνασμένοι παλαιστές νικούσαν κάποτε και τους πιο μεγαλόσωμους. Πάντως το μεγάλο βάρος ήταν αναμφισβήτητα πλεονέκτημα στην πάλη.
Είχαν δικαίωμα να εφαρμόσουν λαβές της κεφαλής, του κορμού, των βραχιόνων, μπορούσαν να πιάσουν και τα πόδια του αντιπάλου όπως και σήμερα. Μια από τις συνηθισμένες λαβές ήταν η μεσολαβή(πιάσιμο από τη μέση). Με μεσολαβή νίκησε ο Ηρακλής τον γίγαντα Ανταίο.
Η πάλη είναι πολύ κουραστική ακόμη και στην προπόνηση και οι αθλητές δεν εξαντλούνται μόνο στον αγώνα αλλά και στην προπόνηση. Έτσι αντιλαμβανόμαστε ότι οι Έλληνες είχαν άριστα κατανοήσει την αξία και τα ευεργετικά αποτελέσματα της άσκησης του σώματος. «Η κουραστική προπόνηση και η άσκηση στους κόπους όχι μόνο δεν καταναλώνει τη δύναμη του ανθρώπου ,αλλά αντίθετα την αυξάνει». Δηλαδή συμβαίνει στη δύναμη του ανθρώπου ότι περίπου και στο μύθο της Λερναίας Ύδρας.
Τα γυμνάσια και οι παλαίστρες ήταν οι κύριοι χώροι της σωματικής άσκησης των νέων ,ενήλικων αλλά ακόμη και ηλικιωμένων ανδρών, για να διατηρούν τη σωματική τους δύναμη. Όχι όμως τις ίδιες ώρες. Δηλαδή απαγορευόταν στους γυμνασίαρχους να επιτρέπουν στους ηλικιωμένους να παρακολουθούν την άσκηση των νέων. Από τον 4ο πχ αιώνα εμφανίζεται κι ο «αλείπτης» ,αυτός δηλαδή που άλειφε με λάδι τα σώματα των αθλητών
Το γυμνάσιο χρωστούσε την ονομασία του στο γεγονός ότι μέσα σε αυτό γυμνοί μπορούσαν να ασκούνται και να συναγωνίζονται οι νέοι, η δε παλαίστρα όφειλε το όνομα της στο αγώνισμα της πάλης. Ασφαλώς γυμνάσιο και παλαίστρα δεν ήταν συνώνυμοι όροι. Συγχέονται όμως αρκετά συχνά μέχρι σήμερα. Λογικότερη φαίνεται η άποψη η οποία υποστηρίζει ότι υπήρχε η σχέση μέρος προς το όλον. Το γυμνάσιο ήταν το όλον ενώ μέρος του ήταν η παλαίστρα. Μια παλαίστρα μπορούσε να υπάρχει χωρίς το γυμνάσιο , αλλά δεν ήταν νοητό να υπάρχει γυμνάσιο χωρίς παλαίστρα. ( συνεχίζεται . . . )
Διαβάστε περισσότερα...

Τίτορμος ο Αιτωλός και Μίλων ο Κροτωνιάτης

Η ιστορία των Ολυμπιακών αγώνων από το 540 π.Χ. ως το 516 π.Χ. κυριαρχείται από δύο ονόματα. Του Μίλωνα από τον Κρότωνα στην πάλη , ο οποίος ανεδείχθη έξι φορές Ολυμπιονίκης ( πέντε φορές στην κατηγορία των ανδρών και μία στην κατηγορία παίδων ) και του Τίσσανδρου από την Νάξο της Σικελίας ο οποίος ανεδείχθη τέσσερεις φορές Ολυμπιονίκης στην πυγμή.Οι νίκες και των δύο ,τους έκαναν διάσημους σε όλο τον κόσμο και πολλοί θρύλοι πλέχτηκαν γύρω από το όνομά τους. Το όνομα όμως του Μίλωνα επικράτησε του ονόματος του Τισσάνδρου και ακόμα και στην εποχή μας πολλά σωματεία φέρουν το όνομά του.
Ο Μίλων υπήρξε ο μεγαλύτερος Ολυμπιονίκης όλων των εποχών. Κανένας αθλητής της αρχαιότητας ή των σύγχρονων Ολυμπιάδων δεν μπόρεσε να επαναλάβει το επίτευγμά του. Να νικήσει σε έξι Ολυμπιάδες.
Την ίδια εποχή , πάνω στις ψηλές κορυφές των Αιτωλικών βουνών και δίπλα στις πλαγιές τη κοίτης του ποταμού Εύηνου , ζούσε ένας θαυμαστός γίγαντας. Την εποχή εκείνη που ήταν πολύ δύσκολη η επικοινωνία ανάμεσα στις Ελληνικές πόλεις η περιοχή στην οποία ζούσε ο γίγαντας Τίτορμος ήταν ασύχναστη και επικίνδυνη γιατί ήταν ορμητήριο ληστών και κουρσάρων. Ο Τίτορμος όμως δεν τους λογάριαζε αλλά και εκείνοι δεν τον ενοχλούσαν γιατί τον φοβόνταν.
Ο Τίτορμος ο Αιτωλός ήταν βοσκός ταύρων και αγελάδων και ζούσε στο Παναιτωλικό όρος με το κοπάδι του. Γεννήθηκε και έζησε σε αυτά τα ψηλά βουνά και ποτέ δεν κατέβηκε σε κατοικημένους και πολιτισμένους τόπους γιατί ένοιωθε μια αντιπάθεια για την κοινωνική ζωή και ήταν ευχαριστημένος στην μοναξιά του ανάμεσα στα βόδια του και στ άγρια θηρία. Ήταν όμως ευγενικός και ντροπαλός σαν μικρό παιδί . . .
Ο Μίλων ο Κροτωνιάτης πολλές φορές είχε ακούσει για τον Τίτορμο τον Αιτωλό και για την καταπληκτική του μυϊκή δύναμη. Πολλοί Έλληνες του έλεγαν πως αν στους αγώνες μετείχε ο Τίτορμος ο Αιτωλός πιθανόν να μην ήταν αυτός ο νικητής.
Ο Μίλωνας τότε πήρε ένα καΐκι , πέρασε απέναντι στις ακτές της Αιτωλίας και ανακάλυψε τελικά τον Τίτορμο να βόσκει τις αγελάδες του. Ο Τίτορμος που είχε κι αυτός ακουστά για τον Μίλωνα τον δέχτηκε με μεγάλη ευχαρίστηση και ενθουσιασμό.
Ήρθα - του λέει ο Μίλων - να σε δώ και να σε γνωρίσω και σε παρακαλώ να μου δώσεις ένα δείγμα της ρώμης σου. Όμως ο Τίτορμος απάντησε με μετριοφροσύνη και συστολή πως είναι ένας μικρός αγριάνθρωπος και δεν μπορεί να συγκριθεί με μια τέτοια δόξα , τον Ολυμπιονίκη Μίλωνα. Και αρνήθηκε . . .
Ο Μίλωνας τον θερμοπαρακάλεσε και ο Τίτορμος υποχώρησε μπροστά σε τόση επιμονή.
Κατέβηκε τότε ο Τίτορμος στην κοίτη του ποταμού Εύηνου και αφού έβγαλε το ιμάτιό του , έπιασε με τα χέρια του έναν πολύ μεγάλο βράχο. Τον μετακίνησε στην γή μπρος πίσω πολλές φορές και μετά κρατώντας τον σφιχτά με τα χέρια του τον έφερε ως τα γόνατά του. Ύστερα με μια νέα προσπάθεια τον ανέβασε στους ώμους του τον μετέφερε οκτώ οργιές μακριά και τον πέταξε κάτω ! Ο Μίλων ο Κροτωνιάτης θέλησε , κατόπιν να δοκιμάσει κι αυτός , αλλά μόλις και μετά βίας , κατόρθωσε να μετακινήσει τον βράχο λίγο κάτω στο έδαφος.
Ο Τίτορμος και ο Μίλωνας προχώρησαν ύστερα στην αγέλη βοδιών. Εκεί ο Τίτορμος βρήκε τον πιο άγριο ταύρο και τον έπιασε από το πόδι με το ένα χέρι . Ο ταύρος μάταια προσπαθούσε να ξεφύγει . . Εκείνη την ώρα περνούσε δίπλα και ένας δεύτερος ταύρος και ο Τίτορμος με το άλλο χέρι του έπιασε από το πόδι κι αυτόν. Έτσι κρατούσε με τα χέρια του δύο αγριότατους ταύρους από το πόδι ταυτόχρονα.
Ο Μίλωνας ο Κρωτονιάτης , που έβλεπε με τα ίδια του τα μάτια , αυτά τα θαυμαστά κατορθώματα του Τίτορμου του Αιτωλού , σήκωσε τα χέρια του και είπε : « Ω , Ζεύ ! Μη μας έστειλες άλλον τούτο Ηρακλή ;»
Από τότε λεγόταν η έκφραση « Ούτος άλλος Ηρακλής» όταν οι αρχαίοι Έλληνες ήθελαν να εκφραστούν για τα κατορθώματα κάποιου διάσημου αθλητή.
Ο Μίλωνας ο Κροτωνιάτης , ο μεγάλος Ολυμπιονίκης της αρχαιότητας , αναγνωρίζοντας την μεγάλη αξία του Τίτορμου τον παραδέχτηκε για ανώτερό του , αλλά έδειξε και την δική του αξία στον Τίτορμο με τον δικό του τρόπο. Γιατί όταν ο Αιτωλός βοσκός ( που είχε ακούσει για την πολυφαγία του Κροτωνιάτη Ολυμπιονίκη ) έσφαξε και έψησε έναν ολόκληρο μεγάλο ταύρο , κάθισε ο Μίλωνας και τον έφαγε ολόκληρο !
( τα στοιχεία αναφέρονται στο βιβλίο του κ. Βαγενά « αθλητικοί αγώνες και διάσημοι αθλητές του αρχαίου κόσμου )
Διαβάστε περισσότερα...

Η κατάγωγή της πάλης ( του Σ. Σταμούλη)

Η πάλη αποτελεί ένα από τα πλέον αρχαία αγωνίσματα, που θα πρέπει δε να είναι παλαιότερο και από το δρόμο αν και το πρώτο ολυμπιακό αγώνισμα είναι δρόμος.

Μπορεί κανείς να αναζητήσει την ετυμηγορία της λέξης στο ρήμα πάλλω(=κραδένω), παλαίω(=παλεύω), εξ’ ου και πάλη, πάλαισμα, παλαίστρα, παλαιστής, παλαιστής, ( Παλαστή (=παλαιστής), Παλαστιαίος (=παλαιστιαίος), από την παλάμη και από το «πάλος εγγύς την πάλην ωνομάσθαι».
Χρησιμοποιήθηκε από τον άνθρωπο σαν μέσο εξάσκησης για να εξασφάλισει την ύπαρξη του μέσα στο χρόνο. Φανερώνει την επιδίωξη του ανθρώπου για επικράτηση για αυτό θα πρέπει να θεωρηθεί τόσο παλαιό αγώνισμα όσο παλαιά είναι τα χέρια και τα πόδια του. Απόδειξη ότι το πρώτο γυμναστικό ίδρυμα ονομαζόταν «παλαίστρα».

ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ-ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΠΑΛΗΣ

Στα προελληνιστικά χρόνια η Μεσοποταμία χαρακτηρίζεται γενικά η κοιτίδα των προϊστορικών πολιτισμών. Υπήρχαν περίοδοι για άσκηση και σπορ και σε κάποιες γιορτές προβλέπονταν για τους αθλητές φαγητό και άλλα
σχετικά με τη διατροφή τους. Ο αριθμός των δραστηριοτήτων αυτών ήταν
μικρός και ο σκοπός τους περιορισμένος. Φαίνεται ότι οι παλαιστές φορούσαν στη μέση τους μια ζώνη και ότι επιτρεπόταν οι λαβές από τη ζώνη αυτή. Διάφορες λαβές επιτρεπόταν επίσης και από τα πόδια με σκοπό την ανατροπή του αντιπάλου. Επίσης οι Βαβυλώνιοι, οι αρχαίοι κάτοικοι της πόλης Βαβυλώνας είναι γενικά παραδεκτό ότι επί των ημερών του Χαμμουπαμπί έθεσαν τις βάσεις για το γνωστό πολιτισμό της ο οποίος ήταν πόλος έλξης όλων των πολιτισμών μέχρι την παρακμή και πτώση της από τους Πέρσες. Φαίνεται ότι οι ευγενείς Βαβυλώνιοι ,όπως αργότερα και οι ευγενείς μερικών άλλων ,θεωρούσαν την άθληση και τη συμμετοχή στα διάφορα αθλήματα σαν αποκλειστικό τους προνόμιο.
Όπως κάθε αγώνισμα έτσι και η πάλη λέγεται ότι ήταν εύρημα του θεού
Ερμή .Με τον τρόπο αυτό καλλιέργησαν την αγωνιστική θρησκευτική συνείδηση των ατόμων. Ο Φιλόστρατος,λέει, η κόρη του Ερμή η Παλαίστρα ,που πέρασε τα χρόνια της ήβης στα δάση της Αρκαδίας εφεύρε την πάλη.
«η γη όλοι χαίρει για το εύρημα, επειδή τα σιδερένια πολεμικά όπλα θα πεχθουν μακριά από τα χέρια των ανθρώπων και τα στάδια θα πάρουν γλυκότερη δόξα από τα πολεμικά στρατόπεδα ,οι δε άνθρωποι θα αγωνίζονται
γυμνοί» . Ο ίδιος για να τονίσει τη χρησιμότητα της πάλης στο πόλεμο ,
γράφει ότι το πολεμικό κατόρθωμα στο Μαραθώνα (Αθηναίοι κατά Περσών
490 π.Χ.) ήταν σχεδόν αγώνας πάλης (ως αγχού πάλης)και ότι στις Θερμοπύλες (Λεωνίδας με τους τριακοσίους του κατά Περσών 480 π.Χ) οι
Σπαρτιάτες ,σαν έσπασαν τα δόρατα και τα σπαθιά τους, έπεσαν πάνω
στους εχθρούς με γυμνά χέρια χωρίς όπλα . Ας μην μας διαφεύγει ότι είναι η πρώτη μορφή αγώνα χωρίς όπλα. Τόσο στην ελληνική μυθική παράδοση,
όσο και στις παραδόσεις των άλλων λαών η πάλη πάντα σχετιζόταν με τον αγώνα του ανθρώπου για επιβίωση ενώ ουσιαστικά αποτύπωνε μέσα στο χρόνο την προσπάθειά του για κατάκτηση του πολιτισμού και την επικράτησή του απέναντι στη φύση και τη μοίρα του.
Τα πρώτα αρχαιολογικά ευρήματα τα σχετικά με την πάλη στον ελλαδικό χώρο προέρχονται από την Μινωική Κρήτη. Κατά τον Βιργίλιο η παλαίστρα ,η προσωποποίηση της πάλης ,θεωρούνταν μια νέα που την ερωτεύθηκε ο Ερμής .Επιπλέον μας αναφέρει ότι την τεχνική της πάλης επινόησαν τα δυο παιδιά του Χορικού , Πλήξιππος και Ενετός. Μια γιορτινή μέρα έκαναν επίδειξη μπροστά στον πατέρα τους. Η αδερφή τους όμως Παλαίστρα διηγήθηκε την ανακάλυψη στον εραστή της Ερμή. Ο Ερμής έσπευσε να τελειοποιήσει την τέχνη και τη δίδαξε στους ανθρώπους, λέγοντας πως ήταν ο εφευρέτης της. Ο Χορικός τότε έψαξε τα παιδιά του, γιατί δεν είχαν πάρει εκδίκηση από τον Ερμή. Μια μέρα λοιπόν που οι δυο νέοι συνάντησαν τον Ερμή ,στο βουνό Κυλλήνη της βόρειας Πελοποννήσου, του έκοψαν τα χέρια. Ο Ερμής παραπονέθηκε στον Δία ,που έγδαρε τον Χορικό και έκανε το δέρμα του ένα ασκί. Ο Ερμής τότε έδωσε στην καινούργια τέχνη το όνομα της αγαπημένης του, ήτη Παλαίστρα.
Κατά τον Πίνδαρο «την μεν από χειρών πάλην ευξεύρε Θησέας την δε
από σκελών Κερκύων» δηλαδή ,την πάνω πάλη την εφεύρε ο Θησέας την δε
κάτω ο Κερκύων. Πριν το Θησέα νικούσαν κατά κανόνα οι ρωμαλαιότεροι
και οι ποιο εύσωμοι. Δια μέσου της τέχνης ο Θησέας νίκησε στα Μέγαρα τον
Κερκύωνα και ο Ηρακλής τον γίγαντα Ανταίο.
Κατά τον ακαδημαϊκό φιλόσοφο Παλέμονα, την παλαιστική τέχνη την
εφηύρε ο Αθηναίος παιδοτρίβης ,ο Φόρβας. Ο ιστοριογράφος Ίστρος όμως
δέχεται πως η ίδια η θεά Αθηνά δίδαξε στον Θησέα την πάλη.
Άλλοι πρώτοι εφευρέτες της πάλης αναφέρονται ο Πηλέας που πάλεψε
με την ηρωίδα Αταλάντη προς τιμή του Πελία και ο Ηρακλής που νίκησε τον
Ανταίο, τον Αχελώο γιο του Ήλιου και της Γης ή κατά άλλη παράδοση ,ενός
από τους γιους του Ποσειδώνα ,προκειμένου να κερδίσει για γυναίκα του
τη Δηιάνειρα .
Η πρώτη λεπτομερειακή περιγραφή πάλης υπάρχει στην Ιλιάδα του Ομήρου, στους αγώνες προς τιμή του Πατρόκλου (άθλα επί Πατρόκλω). Οι αγώνες γίνονται μπροστά σε όλο το στρατόπεδο ,κοντά στη θάλασσα και κάτω από τις φωνές ,τις ιαχές ,τον ενθουσιασμό ,τα στοιχήματα και το καμάρι των θεατών. Πρώτα γίνεται η αρματοδρομία . Μετά η πυγμή .Κατόπιν η πάλη.
Αντίπαλοι ήταν ο Οδυσσέας , ο βασιλιάς της Ιθάκης και γιος του Λαέρτη και ο
Αίας ο γιος του Τελαμώνα ,βασιλιάς της Σαλαμίνας .Παλεύουν ένα είδος όρθιας πάλης. Απαιτεί μεγαλύτερη τέχνη από την πυγμή ,για αυτό ο Όμηρος
παρουσιάζει τους σημαντικότερους αρχηγούς να παίρνουν μέρος. Νικητής
είναι αυτός που θα καταφέρει να ρίξει κάτω τον αντίπαλο. Η περιγραφή είναι
αρκετά ενδιαφέρουσα. Η άφθαστη τέχνη του Οδυσσέα ισοφάριζε την υπερβολική δύναμη του Αίαντα . Καθώς κανένας δεν μπορούσε να ρίξει τον άλλον στο έδαφος ,ο Αίαντας σίγουρος για της δύναμή του πρότεινε στον Οδυσσέα να προσπαθήσουν να ανασηκώσουν ο ένας τον άλλο. Και πάλι όμως δεν ήταν ξεκάθαρο το αποτέλεσμα. Ο Αχιλλέας λοιπόν βλέποντας πως και οι δύο είναι άξιοι και κανείς δεν μπορούμε να αναδειχθεί νικητής , τους ανακήρυξε ισόπαλους και μοίρασε εξίσου τα βραβεία.
( Συνέχίζεται . . . . σε επόμενη δημοσίευση )
Διαβάστε περισσότερα...

Η πάλη στην Ελληνική Μυθολογία

Στην αρχαία Ελλάδα η πάλη ήταν ένα ιδιαίτερα λαοφιλές άθλημα αρκετά διαδεδομένο και...
μία απο τις βασικές δραστηριότητες οι οποίες χρησιμοποιούνταν για την εκπαίδευση των νέων.
Οι συγγραφείς Φιλόστρατος και Απολλόδωρος υποστηρίζουν οτι την πάλη εφεύρε η κόρη του Ερμή η Παλαίστρα.
Κατά τον Παυσανία την τέχνη της πάλης σοφίστηκε ο Θησέας, όταν πάλαιψε και σκότωσε τον Κερκύονα.
Κατα τον Πολέμωνα η παλαιστρική ήλθε στο φώς απο τον Αθηναίο παιδοτρίβη του Θησέα τον Φόρβαντα.
Ο Πλούταρχος χαρακτηρίζει την πάλη ως:
τεχνικώτατον και πανουργότατον των αθλημάτων
Η πάλη παρουσιάζεται ως πολιτισμός και μάθηση της τέχνης.
Εισήχθη στο Ολυμπιακό Πρόγραμμα Ανδρών το 708 π.Χ.
Διαβάστε περισσότερα...

Η ανάγκη δημιουργίας του ιστολογίου

Η ομάδα μας δημιουργησε αυτό το ιστολόγιο επειδή αισθανόμαστε την ανάγκη να επικοινωνήσουμε με όλους όσους έχουν τα ίδια ενδιαφέροντα με εμας και ασχολούνται με την πάλη. Αθλητές μας , παλαιοί αθλητές μας , αθλητές μας που είναι φοιτητές και βρίσκονται μακριά μας , γονείς αλλά και φίλοι από όλη την Ελλάδα θα μαθαίνουν τα νέα μας και έτσι θα είναι κοντά μας όπως και εμείς θα μαθαίνουμε γι αυτούς.

Διαβάστε περισσότερα...